همیشه ادعا میکنم آدم قویای هستم و در مقابل مشکلات فرار نمیکنم. اما نمیدونم چجوریه که همیشه یک موقعیت خوب هم برای فرار پیش میاد...درسته من «نخواستم» که فرار کنم؛ ولی فرار کردم...با توجه به سورپرایز پیش اومده کمی نمونده تا ایمان بیاوریم! «خدایا!» متشکر از سورپرایزت. ولی خیلی سنگین بود :)))من توانایی هندل کردن این همه اتفاق رو نداشتم؛ بنابراین پس دادمش به خودت. نمیدونم بازم ازت بخوام من رو خوشحال کنی و اتفاقات عجیب و غریب ادامه پیدا کنند یا اینکه بهتره برگردم به زندگی عادی و بیدردسر. از طرفی مریض هستم و دلم میخواد! به هر حال هیجانانگیز بود؛ از

بدی خوابگاه اینه که هیچ محیط شخصیای توش تعریف شده نیست.

بالاخره بعد از یک هفته بغضم شکسته شد..

پینوشت: متشکر؛ تلاش خوبی بود برای سورپرایز کردن. بهت ایمان آوردم...

خیلی کم پیش میاد بشینم پستهای قبلی خودم رو بخونم؛ امروز از همون «کم»ها بود...به صورت عجیبی شخصیتی که تو قالب وبلاگ دارم رو از خودم جذابتر دیدم! به طور غیر منتظرهای دوست دارم با کسی که اینا رو مینویسه آشنا بشم...میگم «غیر منتظره» چون مدتی هست که حوصلهی آشنایی با هیچ آدم غریبهای رو ندارم. به نظرم تا اینجا کافی بود؛ بعد از این ترجیح میدم فقط تو محیطهای آشنا بمونم. همینجور که مینویسم دارم فکر میکنم که چرا میخوام با نویسنده آشنا بشم؛ و تنها یک دلیل به ذهنم میاد. من کسی هستم که اینها رو تجربه کرده؛ قبل و بدش رو میدونه و حسهایی که در

من وقتی اعصابم خورد هست به چندتا کار میتونم رو بیارم. یکیاش بازی کردن هست و دیگری نوشتن تو همین جا. آسمون ریسمون میبافم تا کسی نفهمه چی دارم میگم و فقط بنویسم تا راحت بشم.

خوابگاه برام داره میشه اتاق شکنجه! ای صبح، طلوع کن..

بچه که بودم، فکر میکردم «بالای چشمات ابروِ» یه جور فحش هست! بهم که میگفتن بالای چشمات ابروعه بغض میکردم و ناراحت میشدم؛ و وقتی بهم میگفتن که تا میگیم بالای چشمات ابروعه اشکات درمیاد، فکر میکردم دارن غرورم رو مسخره میکنند!

بزرگ که میشیم هم همینه هنوز! هنوز فکر میکنیم یه چیزهایی حرفهای بدی هستند و وقتی کسی بهمون میگه چرا ناراحت شدی؛ حس میکنیم شخصیتمون خرد شده...

یک روز هم میشه دیگه چک نمیکنی ببینی کی آنلاین بوده..

داستان زندگی همه ما رو دور یک لیوان نوشتهاند! گردان؛ کثیف و عادی.

در فاصله خوردن یک لیوان چای است که زندگی ما نیز به پایان میرسد؛ اولش داغ است و باید صبر کنیم کمی سرد و قابل خوردن شود؛ بعد از آن لحظات دلپذیری را میتوان با خوردن چای تجربه کرد و تهش هم تلخ و سرد؛ و تمام. زندگی تمام شد.
همه دور لیوان آشکار شد و چیز دیگری نیست که بخوایم با چای خوردن کشفاش کنیم.

آدمهای فراموشکار رو مسخره نکنید. ذهن و روح اونها خیلی بیشتر از بقیه رنج دیدند، تا تبدیل شدند به انسانهایی که الان هستند.

دیروز کلا یادم رفت تعطیل رسمی هست؛ طبق معمول هم رفتم دانشگاه؛ جز خلوتی خیابونها و بسته بودن چندتا از درهای دانشگاه تغییر دیگهای ندیدم. نه اطرافم، نه تو زندگی روزانهام

با سلام؛

مردم عزیز! زندگی بقیه و بعضا فرزندانتان هم به شما ربطی ندارد.

باتشکر و احترام

جای شما خالی چند وقت پیش آقای گلابی برای مدتی به سفر رفته بود. خانوم سیب هم بنا به دلایلی مجبور بود خانه بماند. نه که خدایی نکرده آقای گلابی مجبورش کرده باشد یا با خودش نبرده باشد! آقای گلابی خیلی به حقوق همسرش احترام میگذاشت و وقتی خانوم سیب نتوانست در سفر همراهیش کند او را درک میکرد. در این مدت دل خانوم سیب خیلی برای آقای گلابی تنگ شده بود؛ آقای گلابی هم همینطور! هر دو میدانستند که چقدر یکدیگر را دوست دارند. اما آقای گلابی از اون مردهایی بود که دلتنگیاش را پنهان میکرد یا فکر میکرد ابراز حسهایش درست نیست؛ خانوم سیب هم از این بابت خیلی

زندگیام جدیدا خیلی مسخره شده! کارهایی کا میخوام بکنم رو نمیکنم و کارهایی که نمیخوام بکنم یهو ازم سر میزنن. مثلا همین الان فهمیدم درسی که نمیخواستم رو برداشتم! و درسی که میخواستم بردارم رو برنداشتم! :-| و این مدت اشتباهی دارم میرم سر همین درسی که برنداشتم... بقیه زندگیام هم شده همین! کاری که دوست ندارم رو انجام میدم ولی کاری که دوست دارم رو گند میزنم بهش... بازهم مثال میزنم؛ وای به حال وقتی که دلم گرفته باشه و بخوام گریه کنم، یک چکه اشک هم نمیاد. اما بعضیوقتها، مثل الان، نمیخوام گریه کنم ولی انقدر هق زدم و اشک ریختم که سرم داره میترکه.